Wraak smaakt…

Mijn verbanning

Het begon eigenlijk allemaal toen ik, Elizabeth Havik, mijn zoon Reinout dreigde uit huis te zetten. Welke 51-jarige operazanger – contratenor wel te verstaan – bevolkt immers nog zijn moeders zolder? Ik heb er geen idee van gehad dat Reinout, in de rug gesteund door mijn 15 jaar jongere vriend Peter, als een der eersten het oor van zijn oude vriend Sybrand Buma heeft weten te vinden om zijn oncontroleerbare en betweterige moeder op haar 74e te laten ‘opnemen’.
In huize ‘Veilige Rust’, een initiatief van Buma die het op zijn eigen hautaine en vileine wijze, als zwanenzang, door de Tweede Kamer heeft weten te loodsen. Stop alles wat oud, recalcitrant en te mondig is bij elkaar in een gesloten omgeving en onderwerp ze aan een heropvoedingstraject.
Ik zei geloof ik al dat Reinout hierin krachtig gesteund is door mijn eens zo trouwe en lieve Peter. Onze relatie blijkt, achteraf bezien, toch wat te zijn bekoeld nadat ik hem, in een vlaag van woede, een half jaar eerder ‘per ongeluk’ van de trap af heb doen struikelen en hij daarbij zijn zesde rugwervel heeft gebroken. Mijn mea culpa volstaat kennelijk niet.
De hele situatie heeft desalniettemin pas echt zijn apotheose bereikt toen ik onlangs mevrouw Buma – tijdens de pauze van een van Reinouts voorstellingen in een bomvolle Koninklijke Schouwburg – de les heb gelezen over de grondwettelijke scheiding van kerk en staat en dat haar mans positie daarmee in feite illegaal, sterker nog crimineel, is. Ik heb hem daarbij een haat zaaiende christelijke Imam genoemd. Geloof ik. Mijn geheugen lijkt met de jaren steeds selectiever te worden.
Het heeft in ieder geval, aldus mijn advocaat, ook niet bijgedragen dat ik de discussie die erop volgde verveeld heb kortgesloten door mijn glas rode wijn in haar magere decolleté te laten wegvloeien.
Aldus sta ik hier wachtend op mijn intake.

Huize Veilige Rust

Officieel heet ‘Veilige Rust’ geen gesloten inrichting te zijn. Het tehuis is een oud en statig, voorheen anoniem, landhuis afgelegen in de Haagse duinen. In de verte echter tekent de afrastering zich af als een grauwe lijn door de zonovergoten zandvlakte tot diep in de zee.

Wraak smaakt (1)

‘Vrijheidsberoving’ zeg ik fel toen de directrice mij van de huisregels op de hoogte stelde.
‘Zeer zeker niet mejuffrouw’ is haar koele antwoord; ‘u kunt gaan en staan waar u wilt mits onder begeleiding van een staflid’.

Net een Tbs’er voor het eerst op verlof; alleen de enkelband ontbreekt.

‘U kunt daarnaast natuurlijk gewoon bezoek ontvangen, mits dat van tevoren door ons gescreend en welbevonden is. Op aanraden van de psychiatrische staf moeten we in uw geval het contact met de buitenwereld tot een minimum bepreken. U krijgt dan ook geen internetvoorziening. Ook het gebruik van uw mobiele telefoon wordt tot een minimum beperkt. Tot nul dus.’ besluit ze haar relaas over de huisregels.

Visioenen van een kruising tussen ‘One flew over the cuckoo’s nest’ en ‘Birdy’; hoezo psychiatrische staf?

‘En wat denken jullie hier mee te bereiken?’
‘Dat u aangepast gedrag gaat vertonen dat minnelijk is, met name voor uw naasten.’

Mijn naasten. Reinout en Peter. Judas en Brutus.

‘Ik moet hier weg’ is mijn eerste reactie, ‘s middags alleen in mijn spartaans ingerichte appartement. Een diep eenzaam gevoel is inmiddels dominant.
‘Vrijheid’ denk ik hardop in een poging me te vermannen en de opkomende vlaag van zelfmedelijden in te dammen. Dát heb ik nodig. Vrijheid om te denken en te doen en te zeggen. Vrijheid is toch immers het hoogste goed?

Maar al snel kom ik tot mezelf. Vrijheid is een groot goed. Maar wraak is groter. Wraak heeft smaak. Zoet.

‘Eerst wraak, zonder zal ik nooit echt vrij zijn.’

Mijn zucht naar wraak…

Die avond weiger ik van mijn ‘appartement’ te komen en breng de tijd broedend door. Ja, wraak. Heeft Camilla Lackberg het niet zo mooi omschreven in de subtitel van haar boek De Gouden Kooi: ‘De wraak van een vrouw is prachtig en pijnlijk’.
Chaotisch Google ik door mijn geheugen naar wat ik nog meer over wraak weet. ‘Wraak is een gerecht dat het best koud gegeten wordt’ borrelt er uit de krochten omhoog. Dat is toch Sun Tzu? Niet dat het er veel toe doet; die uitspraak impliceert nogal wat. Wraak vergt geduld. En geduld vereist een ijzeren discipline. En daarmee is men bij mij echt niet aan het goede adres. Maar misschien toch iets om in het achterhoofd te houden. Terug dan naar het prachtige en pijnlijke van Lackberg’ s gedachte. Dat moet het zijn. Prachtig en pijnlijk. Geen snelle dood door een slecht betaalde Joegoslavische sluipmoordenaar. Maar een fijnzinnig ten uitvoer gebracht plan dat die twee secreten voor de rest van hun leven ondraaglijke pijn bezorgt. Met het voldane gevoel van gedane arbeid val ik ten slotte in slaap.

Het dagelijkse regime

De weken die erop volgen zijn zonder meer traumatisch. Welk een regime. Om 7 uur een luide bel, dan met de rest van je verdieping je beurt afwachten totdat je onder een van de lauwe douches op rij kan. Dat het vrouwelijk lichaam na een bepaalde leeftijd toch haar glans begint te verliezen is me bij mezelf al jaren duidelijk. Maar wat de jaren er bij andere vrouwen van gemaakt hebben is ronduit stuitend.
Dan ontbijten met dit huiveringwekkende gezelschap. Vervolgens de afstompende sessies met psychiaters, psychologen en andere welzijnswerkers die de roeping voelen weer een Buma-esque burger van je te maken. Na de lunch de zgn. ‘Sociaal in Gezelschap Trainingen’. Na het diner is het ‘ontspannen’ in de huiskamer. Voor de televisie die standaard op RTL 4 staat afgesteld. Geen subversieve boodschappen van welke aard dan ook is immers het credo van de kamp-bitch die doorgaat voor directrice. Enkel licht burgerlijk vermaak.

Is wraak dan geen emotie?

Ik zoek mijn heil liever in de riante bibliotheek die de Stichting Veilige Rust integraal heeft overgenomen van de nazaten van de vorige eigenaar. De bitch heeft enkel de meest opruiende titels laten ruimen en ligt ‘s nachts waarschijnlijk met het exemplaar van ‘Histoire d’O’ masturberend in bed. Al browsende – zonder precies te weten wat ik zoek – stuit ik op het werk van Paul Ekman – Hoogleraar in de Psychologie – over de 6 basisemoties die elk mens kent: vreugde, verdriet, angst, boosheid, verbazing/verrassing en afschuw/walging. Is wraak dan geen basisemotie?

Verwonderd ga ik verder. Niet te ver van het werk van Ekman staat ‘De Emotie Encyclopedie’ van Vera Helleman waarin maar liefst 295 verschillende emoties opgesomd worden. Waarom ben ik eigenlijk verbaasd dat wraak ook op deze lijst niet voorkomt? Zijn we als mens dan zo beschaamd voor deze, in mijn ogen toch basale, emotie dat we haar negeren? Of zijn we dusdanig bang voor haar verzengende kracht dat we haar simpelweg ontkennen?

Vincenzo

 “U heeft bezoek in de huiskamer” zegt het kreng op een onverwacht milde toon.

En verdomd, daar staat mijn oude amor, Vincenzo. Voor alle duidelijkheid, Vincenzo is beslist geen Italiaan, maar gewoon een ‘Haagsche pik’ zoals dat bij ons in de Hofstad heet. Hoe Vincenzo bij zijn geboorte genoemd is weet alleen zijn moeder nog denk ik.

“Mille grazie Judith” en hij geeft haar een kus op de wang. Zo, de bitch heeft dus een naam.

Op mijn vragende blik pakt hij me bij mijn ellenboog en leidt me naar de serre.

“Hoe kom jij hier? Je bent mijn eerste bezoek” vraag ik hem verbaasd.
‘Judith heeft alle aanvragen afgekeurd. Ik ben heus niet de enige die aan je denkt.
Judith ken ik nog van het Conservatorium waar ze in het eerste jaar al geflunkt is en rechten is gaan studeren. Ook niet afgemaakt overigens. Dat en wat andere tegenslagen in de relationele sfeer die allen zijn terug te voeren op haar karakter hebben haar gemaakt tot wat ze is. Een hautain Haags kreng.
‘Maar waarom ik hier echt ben… Ik heb Peter en Reinout nu een aantal keren gesproken en wat dat tweetal van plan is met je huis en je geld… Als je niet snel iets doet ben je beide kwijt.’
‘Je hebt ze gesproken…?’ vraag ik op een toon waar de achterdocht vanaf druipt.
‘Ja zeker. Je kent me toch? Ik ben die goedaardige allemansvriend die iedereen vertrouwt. Alleen jij nog…terwijl je toch weet dat mijn loyaliteit enkel bij jou ligt.’

Beëlzebub

Mijn statige huis in Duinoord? Mijn deel van het oude familiekapitaal? En ik ben net zover met een projectontwikkelaar om mijn 3 etages tellende woning te laten ‘renoveren’, zoals dat tegenwoordig heet, tot 3 separate woon units. De bovenste twee wil ik verkopen, de onderste dan zelf bewonen. Daarom moet Reinout van mijn zolder af.

‘Hoe durft Reinout zoiets te doen zonder dat ik dat toesta?’ Ik ben verbijsterd.           ‘Duh…? No shit Sherlock! Waarom denk je dat je hier nog zit? Enkel om dat incident met dat glaasje wijn? Ben je soms vergeten dat de rechter je ontoerekeningsvatbaar heeft verklaard en onder curatele heeft laten stellen? Reinout beheert nu officieel jouw eigendommen. Het grootste deel van je inboedel staat godverdomme al op Catawiki. So smell the fucking coffee Dorothy! En denk eraan: Peter is de Beëlzebub achter dit alles.’

Hoe heb ik zo blind kunnen zijn, zo goed van vertrouwen? Hoe heb ik dit niet zien aankomen? Mijn lieve Reinout? Lieve Peter?

Mijn ‘hackman’

Fuck Sun Tzu met zijn koud opdienen van wraak. Deze soep gaat bloedheet gegeten worden.

‘Wat weet jij van hacken?’ vraag ik hem plots.
‘Genoeg om me ertegen te beschermen’ antwoordt Vincenzo ontwijkend.

Mooi. Vincenzo wordt – noodgedwongen – ter plekke mijn ‘Hackman’.

‘Perfecto Bella. Bellisima.’ klinkt het tot mijn opluchting nadat ik mijn rudimentaire plan heb uitgelegd. ‘Ik kom volgende week wel weer even… se mi permetti’ waarbij Vincenzo knipogend naar de bitch afscheid neemt.

Alcatraz aan Zee

Fast forward een week; ik heb er geen behoefte aan te vertellen hoe de adrenaline door mijn lichaam spookt en mij bij de pinken houdt op een manier waar meta-amfetaminen nog iets van kunnen opsteken. Laat ik volstaan te zeggen dat ik het ene moment ijskoud kan uitvallen tegen eenieder die in mijn buurt komt, het volgende moment ben ik weer het stralende zonnetje in huis.

“Gaat het goed met u?’ Het loeder klinkt oprecht bezorgd. Ze lijkt wat milder nu wij een gemeenschappelijke vriend hebben.
‘Never better’ antwoord ik dat moment oprecht. Wat de belofte aan wraak al niet vermag.

‘Ciao Bella’ klinkt het eindelijk in vet Siciliaans. ‘Alles lekker snoesje?’ vervolgens op zijn Haags.
‘Je vendetta wordt magnifico Bella. Jouw Judas en Brutus weten niet wat er gebeurt als alles om hun heen instort. …Ma tu? Oh Bella…er moet toch een manier zijn om je uit deze funny farm weg te krijgen’.

Ik zie in zijn gezicht iets van een romantische vastberadenheid.

‘Nee Vincenzo, hou je aan ons plan’ probeer ik deze bui in te perken. ‘Ik ben te oud om Bonnie te spelen en ik wil niet dat jij als een Haagse Clyde eindigt.’
‘Ik kan je toch niet in deze Alcatraz-aan-Zee laten zitten.’
‘Non, Vincenzo, non! Permettimi, laat mij, Vincenzo.’ Maar ik zie dat ik hem niet heb overtuigd.

Olivier B. Bommel…?

‘U heeft wederom bezoek’. Ditmaal klinkt de schoelje weer glashard. Op de dag af zes weken later.

In de huiskamer zit een relatief jonge Indiase man in spijkerbroek, een onberispelijk wit gestreken overhemd en een donkerblauw bomber jack. Mijn hormoonhuishouding mag na al die jaren inmiddels op non-actief staan, sommige van Gods creaties kunnen mij nog immer bekoren.

‘Mevrouw Havik, dit is Suresh Chawla. Van de cyber politie is het niet?’ De bitch verkneukelt zich en maakt zich tergend langzaam uit de voeten.
‘Goedemorgen mevrouw Havik. Om maar met de deur in huis te vallen, bent u Olivier B. Bommel?’
Noem dat eens met een deur in huis vallen. Ik moet er stomverbaasd hebben uitgezien. ‘Zie ik eruit als Olivier B. Bommel?’
‘Nee. Eerlijk gezegd niet. Wat ik van u weet… en nu ik u zo zie bent u eerder een wat oudere, vrouwelijke versie van Tom Poes. Waarschijnlijk net zo sluw.’

 Hij heeft me dermate geïntrigeerd dat ik besluit dit affront nog even aan mij voorbij te laten gaan. Deze allochtoon in Rijksdienst heeft dus iets van Toonder gelezen.

De RAT van Markies de Canteclaer…

‘Wat weet u van RATs? Remote Access Trojans?’ Zijn Engels heeft nog iets van de sing-song intonatie die mensen uit India zo kenmerkt. Zijn Nederlands echter is accentloos. Vast een 2e generatie allochtoon.

Of ik daarmee bekend ben? Nou, ik heb er weleens wat over gelezen.

‘Mooi. We gaan vooruit’ vervolgt hij sarcastisch.

Zijn daaropvolgende verhandeling zal ik, zo goed als kwaad als ik me herinner, proberen te reproduceren.

Een RAT wordt op een slachtoffers computer geïnstalleerd door een geïnfecteerde email. Daarna geeft het de hacker niet alleen toegang, op afstand, tot bijvoorbeeld je internetbanking, inlogcodes en wachtwoorden maar controle over je gehele computer. Van je email naar tante Jannie tot aan je hardcore porno collectie in die ‘beveiligde’ map. Bovendien is een RAT niet te detecteren door antivirusprogramma’s.
Met een RAT geld ontvreemden gebeurt in zeer veel, maar zeer kleine hoeveelheden via een wirwar van banken – een proces dat soms dagen kan duren – naar een rekening bij de Swiss Quote Bank. Bij deze virtuele hackers bank heeft de hacker een account geopend, laten we zeggen onder de naam ‘Markies de Canteclaer’.  Als al die minuscule beetjes geld binnen zijn zet de hacker ze vervolgens om in Bitcoins en draait deze dan door een online Bitcoin mixer, waardoor ze in vele kleine stukjes worden gehakt, vermengd worden met de stukjes Bitcoins uit andere accounts (bijvoorbeeld van andere hackers, wapenhandelaars, kinderpornobazen etc.), om vervolgens weer gelijmd te worden tot Bitcoins waarvan de herkomst niet meer te traceren is. Die stort de hacker dan op een schone rekening, bijvoorbeeld onder de naam Olivier B. Bommel en voilà, de hacker beschikt over een niet te traceren vermogen. Een kind kan de was doen.

Parbleu…

Chawla onderbreekt zijn uiteenzetting. ‘De leiding hier vertelt mij dat u onlangs contact heeft gehad met een musicus, Vincenzo Rebel’ terwijl hij met zijn hoofd richting het kantoor van Judith c.s. knikt.
‘Dat klopt’ antwoord ik na een korte stilte. ‘Verdenkt u hem ervan uw mysterieuze Olivier B. Bommel te zijn?’
‘Dat heb ik hem niet gevraagd’. Het klinkt peinzend. ‘Enkel of hij Markies de Canteclaer was. De parvenu zei geen flauw idee te hebben waar ik het over had. We hebben hem 72 uur in de cel gehad en diverse malen ondervraagd. Toen waren mijn Zwitserse collegae echter nog niet op het account van Olivier B. Bommel gestuit. Als u begrijpt wat ik bedoel.’
‘Parbleu’, ik kan het niet laten, ‘ik leef hier terug in een tijd die kasteel Bommelstein high tech doet lijken’ vervolg ik met een wijds gebaar. ‘Dus wat heeft dit alles met mij te maken?’
‘Vindt u niet dat uw vraag had moeten zijn wie de slachtoffers van deze cyberzwendel zijn?’ Chawla schijnt een vreemd soort genot uit zijn spelletje te halen.

Ik trek enkel mijn wenkbrauwen op, maar Chawla heeft geen verdere aansporing nodig.

Oh…zoete wraak

‘Welnu. Uw zoon en ex-minnaar onder andere, ik neem aan dat ex hier op zijn plaats is.’

Zijn ogen blijven gefixeerd op de mijne. Maar dát spelletje speel ik als geen ander. Ik blijf hem dan ook strak aankijken waarbij mijn blik er één is van onnozele onschuld.

‘Ja. Ex is hij zeker’ antwoord ik. ‘Maar beiden zijn zo arm als kerkratten. Kerkratten en plukken gaan in de regel slecht samen.’
‘Oh, maar de opbrengst van de drie appartementen in wat uw huis was loopt in de miljoenen. Om van uw privévermogen nog even niet te spreken. Of weet u niet dat uw huis inmiddels opgesplitst en verkocht is?’ Chawla houdt dan even in. ‘Maar beide heren zijn gehackt en zijn nu zo kaal als uw spreekwoordelijke kerkrat.’ vervolgt hij na een moment.

Daar is het! Mijn o zo prachtige wraak. Heerlijk. Om in rond te wentelen. Ziet u wel, wraak heeft smaak. Zoet.

Bul Super en Hiep Hieper?

‘Oh…maar Vincenzo?’ vraag ik geveinsd bezorgd, ‘Wat gaat u met hem doen?’
‘Wilt u niet eerst weten wie het andere slachtoffer is?’ Chawla klinkt oprecht verbaasd. ‘Daar is het toch immers allemaal om te doen?’
‘Ik begrijp u niet.’ Iets wat absoluut waar is. Dan blijft het even stil…

‘Deze stichting, Veilige Rust. Om de budgetten voor deze onderneming veilig te stellen voor de bezuinigingsdrift van Rutte III heeft het departement van Buma de opdracht gekregen het totale budget voor de rest van deze kabinetsperiode te storten op de rekening van de Stichting. Uiterst ongebruikelijk. Temeer daar ook dat geld lijkt in rook te zijn opgegaan.’ Chawla pauzeert weer even…ook nu ontgaat het effect me niet.
‘Mijn Zwitserse collegae denken er mogelijk een glimp van gezien te hebben in een account op naam van Bul Super en Hiep Hieper, voordat het door een Bitcoin mixer uit ons gezichtsveld verdween. Maar u zult het met me eens zijn, toeval bestaat niet voor een heer, sorry dame, van stand.’

Een Vincenzo Speciale?

Ik weet me werkelijk geen houding te geven. Dit is geen onderdeel van mijn plan. Een Vincenzo Speciale waarschijnlijk?

‘Parbleu’ herhaal ik lam ‘en nu? Word ik ergens van beschuldigd? Wat gaat u nu doen? Met Vincenzo? Of met mij?’ Mijn vragen stapelen zich chaotisch op elkaar. Dit heb ik zó niet zien aankomen. Wat heb je toch gedaan Vincenzo? Maar vooral: waarom?! Ik zei je toch ‘permettimi’?
‘Nu niks. In zoverre dat u niks heeft om naar terug te gaan’ interrumpeert Chawla mijn donkere vermoedens.
‘Hoezo niks om naar terug te gaan? Wat bedoelt u in hemelsnaam? Kunt u dit spelletje nu laten varen en zeggen waar het precies op staat?’ Ik ben een zenuwinzinking nabij’
‘Nu niks zoals ik al zei’ klinkt het gefrustreerd maar gelaten.

Ook zijn fierheid lijkt verdwenen. Alsof het plot ons in een reusachtige patstelling heeft doen belanden.

‘Deze stichting wordt zoals het er nu voor staat binnenkort voorgoed gesloten. Gebrek aan geld, waar nu Kamervragen over worden gesteld, Klaver voorop, maar hij is beslist niet de enige. De ongebruikelijke financiering, en vervolgens het verdwijnen van deze miljoenen, doen zelfs de coalitiepartners steigeren. Gebrek aan draagkracht heet dat bij gebrek aan politieke wil een zondebok aan te wijzen. Maar de naam Buma lijkt voorgoed bezoedeld door deze affaire.
‘En u? U bent binnenkort weer een vrije vrouw, en vast niet berooid. Als ik u was zou ik een Zuid-Amerikaans strand opzoeken en van uw Bitcoins genieten. Ergens waar ze geen uitleveringsverdrag met Nederland hebben. Panama of zo.’

Hij staat op, geeft mij een hand en loopt zonder een verder woord weg.

Bij de deur draait hij zich om op een manier die de oudjes onder ons nog van Peter Falk als Columbo kennen en zegt op diens bekende ‘oh…by the way’-manier: ‘Ik hoop dat u de heer Rebel nog kunt vinden want hij is als een aal door onze mazen geglipt.’

Wraak smaakt…naar meer!

Het is nu een kleine zes maanden later. Ik woon op een door de gemeente toegewezen etage in een voormalig kraakpand in de Schilders buurt – voor degenen die Den Haag niet kennen, dit is één van de beruchtere Vogelaarswijken – en leef sinds kort van een AOW’tje.

Reinout is bij zijn nieuwe vriend in Amsterdam ingetrokken en Peter is woedend uit mijn leven verdwenen; het laatste wat ik over hem hoorde is dat hij dakloos was en vanuit zijn koffer leefde bij welke vriend hem op dat moment onderdak wilde verlenen. Good riddance allebei.

En Vincenzo? Die imitatie maffioso? Het zal u niet verbazen dat van hem nog steeds elk spoor ontbreekt. Evenals van het kleine vermogen in Bitcoins. Ik maak me sterk dat het bij die Zwitserse bank op een account onder de naam van Don Corleone staat en dat er maandelijks een bedrag naar een kleine Italiaanse bank wordt overgemaakt.

Wraak smaakt. Naar meer.

Terug naar home pagina of lees wat anderen ervan vonden. Je kunt natuurlijk ook naar het volgende korte verhaal.