Crash and burn on the runway

te kort verhaal

’s Ochtends meldde ik me op het Europese hoofdkwartier van J. Walter Thompson aan Berkeley Square , hartje Londen.
‘You’re late’ snauwde John, wereldwijde baas van alle strategen bij JWT. Ook mijn baas.
‘Sorry, my plane arrived late’ antwoorde ik koeltjes; ‘no need to get excited, we got plenty of time to get to Blackfriars‘.

‘Hmmm…the day of reckoning’ mompelde John tegen niemand in het bijzonder toen de hooggehakte Unilever assistent ons kwam begeleiden naar de vergaderzaal.
‘Come on boys, it’s trigger time. We’ve got a few months worth of work riding on this one. Let’s skin this cat.’ De business leader was weer eens perfect in zijn rol als motivator.

‘Come on chaps, chin up high’ zei dezelfde motivator toen we als een troep geslagen honden nog geen uur later de vergaderzaal verlieten.
‘That was crash and burn on the runway’ zei ik tegen John.

‘Oh my dear Han. They’ll learn… They’ll learn that it is a fine line between being the court jester and the genius’

If you were average

te kort verhaal

Gisteren had een eerste medische check-up in het Institut Pasteur in Phnom Penh, Cambodia elke luikende droom verstoord. Behalve een te groot hart had de baby een te hoog hemoglobine gehalte in zijn bloed. Het advies van de keuringsarts was onverbiddelijk: ‘not fit to be adopted’.

Hoe raar het kon gaan: ’s ochtends bij het ontbijt wisten we nog niets van zijn bestaan en ’s avonds beschouwden we hem min of meer al als ‘ons kind’ die men ons af wilde nemen. Wat die blik in zijn immens grote, bijna zwarte ogen en een glimlach die zei ‘ik vertrouw jullie’ al niet teweeg had gebracht.

‘Die man heeft gedronken. En hij is arts.’ verwoordde mijn ex mijn gedachten nog ruim voor 9 uur die ochtend. ‘Laten we gaan’.
‘Dat kan me op dit moment weinig schelen’ antwoordde ik geïrriteerd. Mede door het feit dat we tot een herkeuring gedwongen waren bij deze oude Franse arts aan het andere eind van deze – door scooters, fietsen en vrachtwagens nagenoeg onbegaanbare – stad. Een borrel als ontbijt was wel de laatste van mijn zorgen.

‘Those idiots at L’Institut Pasteur don’t know their heads from their asses. His heart might be a bit bigger than usual, but if it was the size they say the boy would have exploded by now.’ De Franse arts in kwestie was al even onverbiddelijk. ‘As for the hemoglobin level, it is on the high side of the average but totally acceptable. This boy is perfectly adoptable. And you have a moral obligation to do just that. I’ll sign the necessary papers.’

Maar voordat ik ‘yes please’ kon zeggen tegen deze weinig subtiele poging tot emotionele chantage zag mijn ex haar kans ook eens gehoord te worden: ‘well… it is above the average, I’m not at all sure this is alright.’

‘Honey, if you were average you would have one tit and one testicle.’

Met die onvergetelijke woorden zette hij zijn handtekening onder de benodigde gezondheidsverklaring.

if you were average
Shane, nu 20, rechts met zijn eveneens geadopteerde zus Zoe (21)

Terug naar de home pagina of ga door naar zeswoordverhalen